„Það var í raun draumaskólinn minn, Royal College of Art, sem dró mig fyrst til London. Mig langaði að fara út fyrir þægindarammann og vera nær stærri hönnunarsenu.
London togaði í mig því borgin er svo fjölbreytt og skapandi. Maður finnur fyrir því að allt geti gerst þar. Mér fannst borgin mjög yfirþyrmandi til að byrja með, allt svo stórt og flókið, og ætlaði því upphaflega bara að vera og klára námið, en svo þróaðist lífið bara áfram út frá því,“ segir Theodóra.
„Ég hef búið þar í fjórtán ár, sem er eiginlega ótrúlegt að hugsa til, þar sem þetta átti alls ekki að vera svona lengi fyrst. Svo byggðist lífið smám saman upp hérna.“
Hvað ertu að gera þar?
Ég rek mitt eigið hönnunarstúdíó þar sem ég vinn að húsgögnum og hlutum fyrir heimilið, ásamt því að kenna við Goldsmiths háskólann í London. Starfið mitt snýst mikið um efni, form og tenginguna sem fólk myndar við hluti með tímanum.
Ég hef áhuga á hlutum sem safna í sig sögum bæði í gegnum notkunina og líka í gegnum það hvernig þeir urðu til. Mér finnst mikilvægt að hlutir beri með sér einhver merki ferlisins eða handverksins á bak við þá.
Hefurðu búið annars staðar erlendis?
Nei, London hefur eiginlega verið mitt annað heimili erlendis. En ég vann í Frakklandi eitt sumar og hef farið í vinnustofudvalir til Ítalíu og Sviss, ásamt því að ferðast mikið. Ég finn alltaf hvað mismunandi staðir hafa áhrif á hvernig maður sér form, liti og efni.
Hvernig hefur daglegt líf verið hjá þér í stórborginni?
Það er bæði mjög orkugefandi og mjög krefjandi. Sumir dagar eru fullir af fundum, vinnustofu, sýningum og fólki alls staðar að úr heiminum - og svo aðrir þar sem maður er bara einn inni í stúdíói að vinna mjög hægt og nákvæmt handverk. Það er ákveðin togstreita í því sem mér finnst líka góð.
Hvenær og hvernig byrjaðir þú í hönnun?
Ég hef alltaf verið mjög sjónræn og skapandi. Þegar ég var lítil ætlaði ég lengi að verða innanhússhönnuður eftir að hafa séð Mrs. Doubtfire. Mér fannst það sem mamman þar var að vinna við svo spennandi og stemningin eitthvað alveg heillandi.
Svo þróaðist þetta yfir í áhuga á hlutum, efnum og formum. Ég prófaði mig áfram og áttaði mig á að vöruhönnun hentaði mér vel því þar fær maður að sameina hugmyndavinnu, handverk og tilfinningu fyrir rými, ásamt því að ferlið er oft hraðara en í arkitektúr eða innanhússhönnun.
Hvað veitir þér innblástur?
Mjög margt úr náttúrunni heima á Íslandi; birtan, þokan, svartur sandur, steinar og hvernig litir í landslaginu eru oft svo dempaðir en samt mjög sterkir.
Ég sæki líka mikinn innblástur í efni sjálf, hvernig málmur eldist, hvernig viður tekur ljós og hvernig mismunandi efni breytast með tímanum. En líka bara eðli þeirra og eiginleika; hvað þau geta gert, hvernig þau hreyfa sig eða hvort þau vilja beygjast, halda formi eða gefa eftir.
Oft byrja verkefnin hjá mér á því að skoða hvernig eitthvað er búið til eða hvernig efni hagar sér við mismunandi aðstæður, frekar en teikningu af ákveðnum hlut.
Hvað myndirðu segja að einkenni þína listsköpun?
Kannski ákveðin ró og einfaldleiki, en samt einhver mýkt eða leikur í formunum. Ég reyni að gera hluti sem eru bæði nytsamlegir og skúlptúrískir, eigulegir hlutir sem fólk vill hafa í kringum sig til lengri tíma.
Hvaða hverfi er í uppáhaldi og afhverju?
Oh, ég get eiginlega ekki valið bara eitt hverfi. London er byggð upp af mörgum mjög ólíkum hverfum sem hvert hefur sinn sjarma. Ég bjó lengi í Hackney í austur London, sérstaklega í kringum Stoke Newington, og það á alltaf sérstakan stað í hjarta mínu.
Þar er fullt af litlum kaffihúsum, vinnustofum og fólki í skapandi greinum svo það er mjög huggulegt. Núna er ég flutt suður fyrir á, sem margir líta eiginlega á sem smá svik ef maður byrjaði í norður- eða austurhlutanum.
Það var í raun eins og að flytja í alveg nýja borg, öðruvísi mannlíf og svæðin ekki jafn mikið „gentrified“. Það minnir mig smá á austur London eins og það var þegar ég flutti þangað fyrst.
Uppáhalds kaffihús og veitingastaður úti?
Í mínu nágrenni elska ég Rons fyrir kaffi og Mr. Bao fyrir mat, en meira miðsvæðis væri það Omotesando Koffee og annað hvort Tangra eða Ria’s fyrir mat.
Svo finnst mér Rochelle Canteen alltaf mjög sérstakur staður. London er svo skemmtileg borg fyrir mat því maður getur fundið eitthvað nýtt alls staðar.
Hvernig er draumadagur fyrir þig úti?
Hægur morgun með góðu kaffi, ganga í vinnustofuna mína, vinna með höndunum eða prófa ný efni, hitta vini í hádeginu á pizzustað sem er í garði handan við hornið á vinnustofunni.
Fara á sýningu eða gefa mér tíma í að lesa bók og enda svo daginn á góðum mat eða vínglasi einhvers staðar úti þegar það er enn bjart á sumrin.
Hvað er skemmtilegast við lífið úti?
Hvað maður kynnist ótrúlega mörgu fólki og sjónarhornum. Að búa í svona fjölbreyttri borg stækkar sjóndeildarhringinn manns mjög mikið og gerir mann líka umburðarlyndari og opnari. Maður er innan um alls konar fólk á hverjum degi og það hefur klárlega áhrif á hvernig maður sér heiminn.
London ýtir manni líka áfram. Það er smá svona „allir eru að hlaupa því allir eru að hlaupa“ stemning. En á sama tíma finnst mér líka auðveldara hér að vera bara eins og maður er, því enginn er alveg „normal“ hérna hvort eð er.
Fólk fer svo ólíkar leiðir í lífinu og það eru margar mismunandi hugmyndir um hvað það þýðir að standa sig vel eða gera hlutina rétt. Það hefur verið mjög frelsandi á einhvern hátt.
En mest krefjandi?
Hraðinn og kostnaðurinn. Það getur verið mjög erfitt að byggja upp skapandi feril í borg þar sem allt er dýrt og samkeppnin mikil. Maður þarf svolítið að læra að vernda orkuna sína.
Hefurðu fundið fyrir heimþrá?
Já, strax á eftir fjölskyldunni heima kemur náttúran og birtan. Ég sakna líka þess hvað allt er nálægt á Íslandi, hvað margar boðleiðir eru einfaldari og hvað maður getur auðveldlega farið út í náttúruna. Það hefur klárlega áhrif á vinnuna mína líka.
Hvað er framundan?
Ég er nýlega búin að setja á laggirnar nýja línu af húsgögnum og hlutum undir mínu eigin nafni og er að þróa það áfram. Núna er fókusinn mikið á að stækka stúdíóið hægt og byggja upp sterkari alþjóðlega nærveru.
Hvað hefur komið þér mest á óvart við lífið úti?
Kannski hvað maður getur í raun fundið sér heimili annars staðar án þess að hætta að vera tengdur Íslandi. Ég held að maður verði svolítið blanda af báðum stöðum með tímanum.
Hvað er það steiktasta eða fyndnasta sem þú hefur lent í úti?
London er þannig borg að maður sér eitthvað undarlegt nánast daglega. Eitt sem kemur upp í hugann er þegar ég sá mann í göngutúr um garð hérna á heitum sumardegi með risastóran snák um hálsinn - og enginn kippti sér upp við það.
Sérðu fyrir þér að búa alltaf úti eða kallar Ísland á þig?
Ísland mun alltaf toga í mig. Ég hef aldrei gert neitt almennilegt plan um að vera hérna svona lengi, en tíminn líður og hér er mun auðveldara að vinna sem vöruhönnuður en á Íslandi. Hér er aðgengilegra að nálgast efnivið og ýmis konar framleiðslu til dæmis.
Ég sakna þó fjölskyldunnar heima, hversdagslegri stunda með þeim og svo auðvitað sundlauganna. Ég gæti vel séð fyrir mér að reyna að skipta tíma mínum meira á milli í framtíðinni, eða jafnvel prófa að flytja á einhverjum tímapunkti.
Hvað stendur upp úr frá lífinu úti hingað til?
Að hafa byggt upp líf og feril frá grunni í borg sem getur verið mjög erfið en líka ótrúlega gefandi. Og svo allt fólkið alls staðar að úr heiminum sem ég hef kynnst í gegnum þetta, það er líklega það dýrmætasta.
